پرهيزكاران به سوى بارى تعالى محسوب مىشود . . . با اين همه ما تا چه حدّى به منافع نماز دست مىيابيم ؟ در واقع آيا نماز ما جز حركاتى تقليدى كه به آن معتاد شده‌ايم و آن را از پدرانمان به ارث برده‌ايم چيز ديگرى است ؟ ما نيز به نوبهء خود اين عادت را براى فرزندانمان به ارث خواهيم گذشت ، بدون اينكه به فوائد آن دست يابيم و از حكمتهاى آن بهره‌مند شويم . همينگونه است حال ما نسبت به ساير عبادات . حجّ قلّهء شعائر ايمان حجّ در رأس قلّهء شعائر ايمانى قرار دارد ، كه خداوند آن را وسيله‌اى جهت رهايى انسان از قيد و بندها و سختيها و عذاب الهى قرار داده است . متأسّفانه اكثر مسلمانان شيوهء برخورد بااين عبادت الهى را كه فوائد و منافع زيادى را به همراه دارد نمىدانند ، شايد ما حتّى يك هزارم منافع حجّ را محقّق نسازيم و اين غفلت از منافع حجّ بخاطر آگاهى كم ما مىباشد ، در واقع ما از مراحل دخول و خروج از حجّ و همچنين آداب برخورد با اين فريضهء واجب الهى اطّلاع كافى در دست نداريم . حال آنكه خداوند حضرت ابراهيم عليه السلام را هنگامى كه از بناى كعبه فارغ شد امر فرمود تا مردم را بسوى حجّ دعوت كند : ( وَأَذِّن فِي النَّاسِ بِالْحَجِّ . . . ) « 1 » . « و مردم را بانگ بزن به حجّ . . . » حضرت ابراهيم عليه السلام نيز به بالاى كوه صعود كرد و مردم را ندا داد

--> ( 1 ) - سورهء حجّ ، آيهء 27 .